अभिनेत्री म्हणून सुलभा देशपांडे यांना जाणवलेले नाटकाचे आशयसूत्र हे केवळ मनोरंजनापुरते मर्यादित नव्हते, तर ते समाजाला आरसा दाखवणारे, विचारप्रवर्तक आणि सामाजिक बदलाचे एक प्रभावी माध्यम होते. त्यांच्या मते, नाटकाचे आशयसूत्र हे खालीलप्रमाणे होते:

• सामाजिक भान आणि वास्तववाद: सुलभा देशपांडे यांनी त्यांच्या नाटकांतून समाजातील वास्तवता, समस्या आणि मानवी नातेसंबंधांचे विविध पैलू प्रभावीपणे मांडले. त्यांच्यासाठी नाटक हे केवळ काल्पनिक जगाचे दर्शन नसून, ते समाजाचे यथार्थ चित्रण करणारे एक साधन होते.
• सामान्यांपर्यंत पोहोचणे: त्यांनी प्रायोगिक रंगभूमीला प्रोत्साहन दिले आणि सामान्य माणसाच्या जगण्याशी जोडलेली नाटके सादर करण्यावर भर दिला. नाटकाचे आशयसूत्र हे लोकांना त्यांच्या स्वतःच्या आयुष्याशी जोडणारे आणि त्यांच्या अनुभवांना वाचा फोडणारे असावे असे त्यांना वाटत असे.
• विचार आणि संस्कार: विशेषतः बालनाट्यांच्या माध्यमातून त्यांनी मुलांना चांगल्या मूल्यांची आणि विचारांची ओळख करून देण्याचा प्रयत्न केला. त्यांच्या मते, नाटक हे केवळ करमणूक नसून ते संस्कार आणि विचार पेरण्याचे एक महत्त्वाचे व्यासपीठ आहे.
• प्रायोगिकता आणि नवनवीन प्रयोग: त्यांनी नेहमीच नाटकाच्या आशयसूत्रात नवीन विचार, विषय आणि सादरीकरण पद्धती यांचा समावेश करण्यावर भर दिला. जुन्या चौकटी मोडून नवीन काहीतरी देण्याचा त्यांचा प्रयत्न असे.
• मानवी भावनांचा सखोल अभ्यास: अभिनेत्री म्हणून त्या पात्रांच्या भावनांमध्ये खोलवर शिरून त्या पडद्यावर किंवा रंगमंचावर जिवंत करत असत. त्यांच्यासाठी नाटकाचे आशयसूत्र हे मानवी मनाचा आणि भावनांचा सखोल वेध घेणारे असावे असे होते.

थोडक्यात, सुलभा देशपांडे यांच्यासाठी नाटकाचे आशयसूत्र हे समाज आणि मानवी जीवन यांचे प्रतिबिंब होते, जे प्रेक्षकांना विचार करण्यास प्रवृत्त करते आणि त्यांना भावनिक पातळीवर जोडते.