या अभंगात, ज्ञानेश्वर महाराज निसर्गाशी असलेले आपले नाते स्पष्ट करतात. ते म्हणतात, झाडे, वेली, प्राणी, पक्षी हेच माझे नातेवाईक आहेत. निसर्गाच्या सानिध्यात त्यांना आनंद मिळतो, शांती मिळते. निसर्ग त्यांना प्रेम आणि आपुलकी देतो. म्हणून ते निसर्गालाच आपले सर्वस्व मानतात.

या अभंगात, ज्ञानेश्वर महाराज आपल्या मनाला उपदेश करतात. ते मनाला सांगतात, "आता तू कुठे धावतोस? स्थिर हो. भगवंताच्या चरणी लीन हो. त्याच ठिकाणी तुला खरा आनंद मिळेल." ते मनाला सांसारिक मोह-माया सोडून देऊन आत्म-ज्ञानाकडे वळण्यास सांगतात.