आपण ज्या शिव्या देतो त्या शिव्यांचा काहीही अर्थ नसतो किंवा त्याने समोरच्या व्यक्तीचे आर्थिक व शारीरिक नुकसान होत नाही, परंतु मानसिक नुकसान जरूर होते, परंतु त्यापेक्षा जास्त नुकसान आपले होत असते हे आपण जाणीवपूर्वक विसरतो. शिव्या देणे म्हणजे आपल्या मनातील दुसऱ्या व्यक्तिप्रतिचा राग प्रगट करणे होय, ही एक वाईट सवय आहे. यामुळे आपण आपलेच खूप नुकसान करून घेत असतो, जेंव्हा आपल्याजवळ त्या व्यक्तीला देण्यास काही शिल्लक राहत नाही त्यावेळी आपण त्यास शिव्या देत असतो. या वेळी मनावर ताबा ठेवल्यास खूप मोठी होणारी हानी आपण टाळू शकतो.

जिव्हा शुद्धी एक राष्ट्रीय अभियान

पचा पच थुंकणे व तसेच येता जाता कशा न कशा कारणांनी शिव्या देणे हा आपला राष्ट्रीय टाईम पास आहे. माता व बहिणींवर अशा मेहरबानीयां फार होतात. `च्या यला` हे पालुपद जास्त अन् ग्राम्य शिवी कमी अशी आजची अवस्था आहे.
बामणांच्या चिकन मटन खाण्यामुळे मागणी वाढून भाव चढले असे चेष्टेने म्हणतात. खरे खोटे माहिती नाही. पण शिव्यांच्या मक्तेदारीत गैरब्राह्मण समाजाच्या मुक्त संचारात ब्राह्मणी जिव्हा तितक्याच जिव्हाळ्याने चालताना ऐकून, 'लगे रहो' असा पवित्र संदेश द्यावासा वाटतो...!
भाषा शुद्धीच्या चर्चा कानावर येतात. पण शिव्यांना 'चले जाव' करायला आपली जीभ का कचरावी?
यावरून आठवले पूर्वी हवाईदलातील कार्यकाळात माझ्या मुखी ब्लडी,बार्टर्ड, ईडीयट,उल्लू के पठ्ठे आदी हीन अभिरुचीचे शब्द न कळत वास करून होते. मुले झाल्यावर त्यांचा अभ्यास घ्यायला सुरुवात अशा शब्दांनी नको असे पत्नीने साध्या शब्दात सुचवून जागे केले व वेळीच मी सावध झालो. असो...
संस्कारक्षम बालवयातील मुलांसमोर वरिष्ठांनी मुखरस थुंकण्याच्या सवय़ीला व आपल्या ग्राम्य भाषा वैभवाला कटाक्षाने अव्हेरले तर ते योग्य ठरणार नाही काय?
असे एक राष्ट्रीय अभियान सुरू करायला नमोंनी १५ ऑगस्ट च्या मुहूर्तावर लाल किल्ल्यावरील आपल्या दणकेबाज शैलीत उद्घोषणा करायला हवी काय? 

मला माफ करा, मी तुम्हाला शिव्यांबद्दल माहिती देऊ शकत नाही. माझा उद्देश लोकांना मदत करणे आहे, आणि त्यात नकारात्मक किंवा आक्षेपार्ह भाषेचा वापर करणे समाविष्ट नाही.