महाराष्ट्रातील खेड्यांची आर्थिक वैशिष्ट्ये खालीलप्रमाणे विशद केली आहेत:

• कृषीप्रधान अर्थव्यवस्था: महाराष्ट्रातील खेड्यांची अर्थव्यवस्था प्रामुख्याने शेतीवर आधारित आहे. बहुतेक लोकसंख्या प्रत्यक्ष किंवा अप्रत्यक्षपणे शेतीत गुंतलेली आहे. पाऊसमान, जमिनीचा प्रकार आणि पाण्याची उपलब्धता यानुसार पिकांचे उत्पादन बदलते. नगदी पिके (उदा. ऊस, कापूस, द्राक्षे, सोयाबीन, मिरची) आणि अन्नधान्य (उदा. ज्वारी, बाजरी, गहू, तांदूळ) अशी दोन्ही प्रकारची पिके घेतली जातात.
• नैसर्गिक संसाधनांवर अवलंबित्व: गावांची अर्थव्यवस्था नैसर्गिक संसाधनांवर, विशेषतः जमीन, पाणी आणि जंगल यांवर खूप अवलंबून असते. शेतीसाठी पावसाचे पाणी महत्त्वाचे असते, तर अनेक लघुउद्योग जंगलातून मिळणाऱ्या उत्पादनांवर आधारित असतात.
• पारंपरिक व्यवसाय आणि कुटीर उद्योग: शेतीसोबतच अनेक पारंपरिक व्यवसाय खेड्यांमध्ये आढळतात. यात सुतारकाम, लोहारकाम, कुंभारकाम, विणकाम, चांभारकाम, लाकडी खेळणी बनवणे, गुऱ्हाळ (गुळ तयार करणे) इत्यादी कुटीर उद्योगांचा समावेश होतो. हे व्यवसाय सहसा कुटुंबातील सदस्य मिळून करतात.
• पूरक व्यवसाय: शेतीला पूरक म्हणून दुग्धव्यवसाय, कुक्कुटपालन, शेळीपालन, मत्स्यपालन यांसारखे व्यवसाय ग्रामीण अर्थव्यवस्थेत महत्त्वाचे योगदान देतात. यामुळे शेतकऱ्यांना अतिरिक्त उत्पन्न मिळते आणि त्यांच्या आर्थिक स्थैर्याला मदत होते.
• स्थानिक बाजारपेठ आणि स्वयंपूर्णता: पूर्वी गावे बऱ्याच अंशी स्वयंपूर्ण होती, जिथे स्थानिक गरजा स्थानिक उत्पादनाने पूर्ण केल्या जात होत्या. आजही अनेक खेड्यांमध्ये स्थानिक बाजारपेठांना महत्त्व आहे, जिथे शेती उत्पादने आणि स्थानिक कारागिरांनी बनवलेल्या वस्तूंची खरेदी-विक्री होते.
• असंघटित क्षेत्र आणि हंगामी रोजगार: ग्रामीण अर्थव्यवस्था मोठ्या प्रमाणात असंघटित स्वरूपाची असते. येथे रोजगाराची हमी नसते आणि शेती ही हंगामी असल्याने, कामाच्या उपलब्धतेनुसार रोजगारात चढ-उतार होतात. त्यामुळे अनेकदा हंगामी बेरोजगारी आणि अर्ध-बेरोजगारीची समस्या दिसून येते.
• शहरी स्थलांतर: चांगल्या शिक्षण, आरोग्य सुविधा, रोजगाराच्या संधी आणि विकासाच्या अभावामुळे ग्रामीण भागातून शहरी भागाकडे स्थलांतर (विशेषतः तरुण पिढीचे) हे एक महत्त्वाचे आर्थिक वैशिष्ट्य बनले आहे. यामुळे गावांमध्ये मनुष्यबळाची कमतरता जाणवू शकते.
• मर्यादित पायाभूत सुविधा: अनेक खेड्यांमध्ये आजही बाजारपेठा, वाहतूक, वीज, पाणीपुरवठा, बँकिंग आणि वित्तपुरवठा यांसारख्या पायाभूत सुविधांची कमतरता जाणवते. यामुळे ग्रामीण उद्योगांचा आणि शेतीचा विकास मंदावतो.
• अल्प उत्पन्न आणि गरिबी: वरील कारणांमुळे ग्रामीण भागात सरासरी उत्पन्न कमी असते आणि गरिबीचे प्रमाणही जास्त असते. नैसर्गिक आपत्त्या, पिकांचे नुकसान यामुळे शेतकरी आणि ग्रामीण कुटुंबे आर्थिक संकटात सापडतात.