चार्वाक दर्शन हे प्राचीन भारतीय दर्शनांमधील एक महत्त्वाचे आणि भौतिकवादी दर्शन आहे. या दर्शनात ईश्वर तत्त्वाचा स्पष्टपणे निषेध केला जातो. चार्वाक दर्शनाची मूलभूत भूमिका अशी आहे की, केवळ प्रत्यक्ष प्रमाण (प्रत्त्यक्ष अनुभव किंवा इंद्रियांनी जाणवलेले) हेच ज्ञानाचे एकमेव वैध साधन आहे.

• प्रत्यक्ष प्रमाण हेच एकमेव साधन: चार्वाक दर्शनानुसार, जी गोष्ट आपण आपल्या इंद्रियांनी पाहू शकतो, ऐकू शकतो, स्पर्श करू शकतो, चोखू शकतो किंवा वास घेऊ शकतो, तीच सत्य असते. ईश्वर हा इंद्रियांना गोचर नाही, म्हणजेच तो पाहता येत नाही, ऐकता येत नाही किंवा अनुभवता येत नाही. त्यामुळे, चार्वाक ईश्वर अस्तित्वात नाही असे मानतात.
• अनुमान आणि शब्द प्रमाणाचा नकार: ईश्वराच्या अस्तित्वासाठी काही दर्शने अनुमान (तर्क) किंवा शब्द प्रमाण (धार्मिक ग्रंथ किंवा महापुरुषांचे वचन) वापरतात. परंतु चार्वाक दर्शन या दोन्ही प्रमाणांना ईश्वराच्या बाबतीत अवैध मानते. त्यांच्या मते, अनुमान नेहमीच सत्य असेल असे नाही, आणि शब्द प्रमाण अनेकदा मानवनिर्मित किंवा कपोलकल्पित असू शकते.
• जगाची निर्मिती आणि संचालन: चार्वाक जगाची निर्मिती आणि संचालन हे पंचमहाभूतांच्या (पृथ्वी, आप, तेज, वायू, आकाश) नैसर्गिक संयोगातून होते असे मानतात. त्यांना जगाच्या निर्मितीसाठी किंवा नियंत्रणासाठी कोणत्याही अलौकिक शक्तीची किंवा ईश्वराची आवश्यकता वाटत नाही. अग्नीची उष्णता किंवा पाण्याची शीतलता हे जसे त्यांच्या स्वभावाचे अंग आहे, तसेच जगाची निर्मिती आणि क्रिया ही महाभूतांच्या स्वभावातूनच होते, असे त्यांचे मत आहे.
• कर्मफल सिद्धांत आणि पुनर्जन्माचा नकार: ईश्वर हा कर्मफलांचा दाता आहे, अशी इतर दर्शनांची कल्पना चार्वाक नाकारतात. कर्म, पुनर्जन्म, स्वर्ग, नरक यांसारख्या कल्पनांनाही ते प्रत्यक्ष प्रमाणाअभावी मिथ्या मानतात.

थोडक्यात, चार्वाक दर्शन हे पूर्णपणे निरीश्वरवादी (Atheistic) दर्शन आहे. ते ईश्वराचे अस्तित्व, त्याचे स्वरूप आणि जगावरील त्याचे नियंत्रण पूर्णपणे नाकारतात, कारण त्यांना ईश्वराच्या अस्तित्वासाठी कोणतेही प्रत्यक्ष प्रमाण उपलब्ध नाही.