मराठीमध्ये 'परस्मैपदी' हा शब्द संस्कृत व्याकरणातून आला आहे, जिथे धातूंना (verbs) परस्मैपदी आणि आत्मनेपदी असे वर्गीकृत केले जाते. परंतु मराठी व्याकरणात धातूंना अशा प्रकारे विशेषतः परस्मैपदी किंवा आत्मनेपदी असे वर्गीकरण केले जात नाही. मराठीतील भविष्यकाळातील क्रियापदांची रूपे खालीलप्रमाणे सामान्यतः वापरली जातात, जी 'परस्मैपदी' क्रियापदांशी साधर्म्य दर्शवतात:

भविष्यकाळी प्रत्यय (Future Tense Endings):

• मी (I) - ईन (īn)
• तू (You - singular informal) - शील (shīl)
• तो/ती/ते (He/She/It) - ईल (īl)
• आम्ही (We) - ऊ (ū)
• तुम्ही (You - plural/formal) - ल / आल (la / āl)
• ते/त्या/ती (They) - तील (tīl)

उदाहरणार्थ (For example): 'करणे' (to do) या क्रियापदाचे भविष्यकाळी रूप:

• मी करीन (I will do)
• तू करशील (You will do)
• तो/ती/ते करील (He/She/It will do)
• आम्ही करू (We will do)
• तुम्ही कराल (You all will do)
• ते/त्या/ती करतील (They will do)

आणखी उदाहरण (Another example): 'जाणे' (to go) या क्रियापदाचे भविष्यकाळी रूप:

• मी जाईन (I will go)
• तू जाशील (You will go)
• तो/ती/ते जाईल (He/She/It will go)
• आम्ही जाऊ (We will go)
• तुम्ही जाल (You all will go)
• ते/त्या/ती जातील (They will go)

टीप (Note): मराठी व्याकरणात 'परस्मैपदी' या शब्दाचा उपयोग थेट क्रियापदांचे वर्गीकरण करण्यासाठी होत नसला तरी, संस्कृतच्या प्रभावामुळे कधीकधी हा शब्द वापरला जातो आणि त्याचा अर्थ सामान्यतः 'सकर्मक' किंवा 'अकर्मक' क्रियापदांच्या सामान्य भविष्यकाळातील रूपांसाठी घेतला जातो.