देवता आपल्यावर, आपल्या ज्या कर्तव्याने ते करावे. अत्यंत समाधान. आवडती माणसांचे दोष पाहू नयेत. बाप जसा सच्छील आहे तसे पसंतनी व्हावे, म्हणजे कुळाची कीर्ती सार्वजनिक. माणसाने, पेन्शन पालकाने भगवंताचे नोकर राहावे. बाईनेही पतिपरते दैवत न मानावे. सर्वानी भगवंताच्या नामात राहावे. जो मनुष्य तरुणपणी रीतीने वागेल त्याला महातारपणीही रीतीने वागता येईल; आठवा महातारपण त्याला मुळीच दु:खदायक होणार नाही. आपण अस्तित्त्विक रीतीने, आसभाव आसक्तीने वागतते, महतारपणी कर्पणा कमी होतो आणि मात्र टिकते; आणि ती तापदायक बनते. ज्या माणसाची आसक्ती किंवा आग्रही महातारपणी सुटलेला असतो, त्याचा देह अशक्त असला तरी तो सर्वाना हवासा वाटेल. अशक्तपणा मूळ त्याला ऐकायला कमी येईल, त्याला दिसायला कमी, त्याला मागच्या गोष्टी घडणार नाहीत, त्याची कमी; पण हे सर्वही त्याचा कोणीही कंटाळा घेणार नाही आणि त्याला स्वत:ला जीवनाचा कंटाळा नाही. महातारपणी आपण कसे मीपणाने वितळले जावे! 'पण मी सांगतो ना!', ही कर्तेपणाची स्वभावाची, म्हणजे मग दु:ख नाही. प्रपंचात वागत प्रत्येकाने अंतर्मुख, आपले दोष काय आहेत हे हुडकून काढावेत आणि ते घालविण्याचा प्रयत्न करा. वयाची सोळा ते पंचवीस वर्षे हा काल असा असतो, मनुष्याची बुद्धिबळ सुरू असते. ती वाढ योग्य मार्गाने व्हायला बंधनाची अत्यंत आवश्यकता असते. बंधनात उत्तम बंधन म्हणजे आई-बाप सांगणे हे होय; कारण आपले हित यापलीकडे त्यांचे प्रकटीकरण नसतो. जगाची प्रत्येक गोष्ट आपण स्वतः: अनुभवाने शिकणे शक्य आहे का? असे नाही, कारण हा मनुष्याचा धर्मच आहे; आपण आपल्याबद्दल त्यांची जी हितबुद्धी असते, त्यांची मुळात चूक होणार नाही. कोणता कोणता सदस्य येत नाही हे सांगता येत नाही. म्हणून आपण कधी दुःखी होऊ नये. सत्कर्म जेवढे समानी विघ्ने अधिक; भगवंताचे शोध हे सर्वात मोठा सत्कर्म आहे. आपण निश्चया आणि नि:शंकपणे त्याचे नाव किंवा आनंदातार्थ या.- ब्रह्मचैतन्य श्री गोंदवलेकर महाराज🙏🙏