गंगाधर गाडगीळ हे मराठी साहित्यातील 'नवकथे'चे प्रवर्तक म्हणून ओळखले जातात. त्यांच्या कथांचे वेगळेपण खालीलप्रमाणे विशद करता येते:

• नवकथेचे जनकत्व: गाडगीळ हे मराठी नवकथेच्या पहिल्या पिढीतील महत्त्वाचे लेखक होते. त्यांनी पारंपरिक, बोधवादी किंवा केवळ कथानकावर आधारित कथांपेक्षा वेगळा मार्ग स्वीकारला.
• मानवी मनाचे सखोल चित्रण: त्यांच्या कथा बाह्य घटनांपेक्षा व्यक्तीच्या आंतरिक जीवनावर, मनातील सूक्ष्म विचारांवर, भावनांवर आणि संघर्षांवर अधिक लक्ष केंद्रित करतात. पात्रांच्या मानसशास्त्रीय विश्वाचे ते बारकाईने दर्शन घडवतात.
• कथानकाऐवजी अनुभवांना प्राधान्य: गाडगीळांच्या कथांमध्ये पारंपारिक अर्थाने 'कथानक' किंवा 'घटनाक्रम' दुय्यम असतो. त्याऐवजी, ते एखाद्या विशिष्ट क्षणातील मानवी अनुभव, मानसिक स्थिती किंवा भावनाप्रधान घटना यांना प्राधान्य देतात.
• प्रवाही लेखनशैली (Stream of Consciousness): पात्रांच्या मनात सतत चाललेल्या विचारांची आणि भावनांची साखळी त्यांनी प्रभावीपणे टिपली. यामुळे वाचकाला पात्रांच्या अंतर्मनात डोकावता येते.
• नागरिक जीवनाचे प्रतिबिंब: त्यांच्या अनेक कथांमध्ये शहरी मध्यमवर्गीय जीवनातील ताणतणाव, एकाकीपणा, मूल्यसंघर्ष आणि वैफल्य यांचे चित्रण आढळते.
• विडंबनात्मक आणि उपरोधात्मक शैली: गाडगीळ त्यांच्या कथांमध्ये सामाजिक रूढी, दांभिकता आणि मानवी स्वभावातील विसंगतींवर उपरोधात्मक आणि विडंबनात्मक भाष्य करतात. त्यांचे लेखन अनेकदा उपहासात्मक असते.
• प्रायोगिक रचना: त्यांनी कथेच्या रचनेमध्ये आणि निवेदनाच्या तंत्रात अनेक प्रयोग केले. त्यांच्या कथांचा शेवट अनेकदा अनपेक्षित असतो किंवा तो वाचकाला विचार करण्यास प्रवृत्त करतो.
• भाषाशैलीचे वैविध्य: त्यांची भाषाशैली आशयानुसार बदलणारी आणि वैविध्यपूर्ण असते. ती कधी तीव्र, कधी काव्यात्मक तर कधी कोरडी, विडंबनात्मक असते.

थोडक्यात, गंगाधर गाडगीळ यांनी मराठी कथेला एका नवीन उंचीवर नेले. त्यांनी कथेला केवळ मनोरंजनाचे साधन न ठेवता, मानवी मनाचे सखोल आणि चिंतनशील विश्लेषण करण्याचे माध्यम बनवले.