चित्ताची प्रसन्नता (चित्तप्रसादन) साधण्यासाठी खालील भावना अत्यंत उपयुक्त आहेत:

• मैत्री (मैत्रीभाव/सकारात्मकता): सुखी लोकांबद्दल मित्रत्वाची आणि सकारात्मकतेची भावना ठेवणे. यामुळे मत्सर, द्वेष यांसारख्या नकारात्मक भावना कमी होतात.
• करुणा (दया/सहानुभूती): दुःखी लोकांबद्दल सहानुभूती आणि दयाळूपणाची भावना ठेवणे. यामुळे इतरांच्या दुःखात सहभागी होण्याची आणि त्यांना मदत करण्याची इच्छा निर्माण होते, ज्यामुळे मन शांत होते.
• मुदिता (आनंदात आनंद मानणे/संतुष्टता): सद्गुणी आणि यशस्वी लोकांच्या आनंदात आणि यशामध्ये स्वतःचा आनंद मानणे. यामुळे असूया, ईर्षा यांसारख्या भावना दूर होतात.
• उपेक्षा (समत्व/निस्पृहता): दुष्ट किंवा अयोग्य कृत्य करणाऱ्या लोकांबद्दल समत्व (न्यूट्रल) आणि तटस्थतेची भावना ठेवणे, म्हणजे त्यांच्या कृत्यांचा स्वतःच्या मनावर परिणाम होऊ न देणे. यामुळे अनावश्यक त्रागा टाळता येतो.

या चार भावनांना 'ब्रह्मविहार' असेही म्हणतात. या भावनांचा अभ्यास केल्याने मन शुद्ध, शांत आणि स्थिर होते, ज्यामुळे चित्तप्रसादन साधता येते.